Dywan — I

Śmierć kończy nędęnędzę żywota,Ale przed śmiercią drży życie:Widna mu ręka, co skrycieCzarna ku niemu się skrada,Ale nie widna mu złotaCzara, co w ręce tej świeci.Drży serce, które napadaMiłość, bo miłość jest zgonem:Ja swoje traci, kto wleciW jasne miłości ramiona:A przecież miłości i śmierciPrzyszłości oddana korona.