ز ره باز پس مانده‌ای می‌گریست

ز ره باز پس مانده‌ای میگریستکه مسکین تر از من درین دشت کیست؟

جهاندیده‌ای گفتش ای هوشیاراگر مردی این یک سخن گوش دار

برو شکر کن چون بخر برنه‌ایکه آخر بنی آدمی خر نه‌ای

خری بارکش گفتش از بی تمیزز جور فلک چند نالی تو نیز