سه کس را شنیدم که غیبت رواست

سه کس را شنیدم که غیبت رواستوزین درگذشتی چهارم خطاست

یکی پادشاهی ملامت پسندکزو بر دل خلق بینی گزند

حلالست ازو نقل کردن خبرمگر خلق باشند ازو بر حذر

دوم پرده بر بی حیایی متنکه خود میدرد پردهٔ خویشتن

ز حوضش مدار ای برادر نگاهکه او می‌درافتد بگردن بچاه

سوم کژ ترازوی ناراست خویز فعل بدش هرچه دانی بگوی