اگر مانند رخسارت گلی در بوستانستی

اگر مانند رخسارت گلی در بوستانستیزمین را از کمالیت شرف بر آسمانستی

چو سرو بوستانستی وجود مجلس آرایتاگر در بوستان سروی سخنگوی و روانستی

نگارین روی و شیرین خوی و عنبربوی و سیمین تنچه خوش بودی در آغوشم اگر یارای آنستی

تو گوئی در همه عمرم میسر گردد این دولتکه کام از عمر برگیرم و گر خود یکزمانستی

جز این عیبت نمیدانم که بدعهدی و سنگین دلدلارامی بدین خوبی دریغ ار مهربانستی

شکر در کام من تلخست بیدیدار شیرینشو گر حلوا بدان ماند که زهرش در میانستی

دمی در صحبت یاری ملک خوی پری پیکرگر امید بقا باشد بهشت جاودانستی

نه تا جان در جسد باشد وفاداری کنم با اوکه تا تن در لحد باشد و گر خود استخوانستی

چنین گویند سعدی را که دردی هست پنهانیخبر در مغرب و مشرق نبودی گر نهانستی

هران دلرا که پنهانی قرینی هست روحانیبخلوتخانهٔ ماند که در در بوستانستی