ای مرهم ریش و مونس جانم

ای مرهم ریش و مونس جانمچندین بمفارقت مرنجانم

ای راحت اندرون مجروحمجمعیت خاطر پریشانم

گویند بدار دستش از دامنتا دست بدارد از گریبانم

آنکس که مرا بباغ میخواندبیروی تو میبرد بزندانم

وین طرفه که ره نمیبرم پیشتوز پیش تو ره بدر نمیدانم

یکروز ببندگی قبولم کنروز دگرم ببین که سلطانم

ای گلبن بوستان روحانیمشغول بکردی از گلستانم

زآنروز که سرو قامتت دیدماز یاد برفت سرو بستانم

آن درّ دورسته در حدیث آمدوز دیده بیوفتاد مرجانم

گویند صبور باش ازو سعدیبارش بکشم که صبر نتوانم

ایکاش که جان در آستین بودیتا بر سر مونس دل افشانم