بس که در منظر تو حیرانم

بسکه در منظر تو حیرانمصورتت را صفت نمیدانم

پارسایان ملامتم مکنیدکه من از عشق توبه نتوانم

هر که بینی بجسم و جان زنده‌استمن بامید وصل جانانم

بچه کار آید این بقیت جانکه بمعشوق برنیفشانم؟

گر تو از من عنان بگردانیمن بشمشیر برنگردانم

گر بخوانی مقیم درگاهمور برانی مطیع فرمانم

من نه آنم که سُست بازآیمور ز سختی بلب رسد جانم

گر اجابت کنی و گر نکنیچارهٔ من دعاست میخوانم

سهل باشد صعوبت ظلماتگر بدست آید آب حیوانم

تا کی آخر جفا بری سعدی؟چکنم پای بند احسانم

کار مردان تحملست و سکونمن کیم؟ خاکپای مردانم