ترحم ذلتی یا ذا المعالی

تَرحَم ذِلَتی یا ذَاالمعالیو واصِلنی اذا شَوَّشت حالی

اَلا یا ناحِس اَلطرفین سِکریسَل السهران انَ عَن طول اللیالی

ندارم چون تو در عالم دگر دوستاگر چه دوستی دشمن فعالی

کمالُ الحسن فی الدُنیا مَصونکمثلِ البدرِ فی حدِّ الکمال

مرکب در وجودم همچو جانیمصور در دماغم چون خیالی

فَما ذالنومُ؟ قیلَ النومُ راحَهو مالی النومُ فی طُولِ اللیالی

دمی دلداری و صاحبدلی کنکه برخور بادی از صاحبجمالی

اَلَم تَنظر الی عَینی وَ دَمعیتری فی البحر اَصدافَ اللآلی

بگوشت گر رسانم نالهٔ زارز درد نالهٔ زارم بنالی

لَقد کَلفتَ مالَم اَقوَ حملاوَ مالی حیلة غَیرَ احتمالی

که کوته باد چون دست من از دوستزبان دشمنان از بدسگالی

الا یا سالیاً عَنی توقففَما قَلبُ المعنیّ عَنکَ سال

بچشمانت که گر چه دوری از چشمدل از یاد تو یکدم نیست خالی

مَنعت الناس یَستسقون غَیثااَن استرسَلتُ دَمعاً کاللآلی

جهانی تشنگانرا دیده در تستچنین پاکیزه پندارم زلالی

وَلی فیکَ الارادَةُ فوقَ وصفِوَلکن لَم تُردنی، مَا احتیالی؟

چه دستان با تو درگیرد چو روباهکه از مردم گریزان چون غزالی؟

جَرَت عینای مِن ذِکراکَ سَیلاسَلِ الجیرانَ عنی ما جَرالی

نمایندت بهم خلقی بانگشتچو بینند آن دو ابروی هلالی

حِفاظی لَم یَزلَ مادُمت حَیاًوَ لو اَنتم ضجرتُم من وصالی

دلت سختست و پیمان اندکی سستدگر در هر چه گویم بر کمالی

اذا کان افتضاحی فیکَ حُلوافَقل لی مالِعذّالی وَ مَالی؟

مرا با روزگار خویش بگذارنگیرد سرزنش در لاابالی

ترانی ناظِما فِی الوجد بَیتاوَ طرفی ناثر عقدَ اللآلی

نگویم قامتت زیباست یا چشمهمه لطفی و سرتاسر جمالی

وَ اِن کنتم سَئمتم طولَ مَکثیحوالیکم، فَقد حانَ ارتحالی

چو سعدی خاک شد سودی ندارداگر خاک وی اندر دیده مالی

دمی غمخواری صاحبدلان کنکه بر خور باشی از صاحبجمالی