دیدی ای دل که دگر باره چه آمد پیشم

دیدی ایدل که دگر باره چه آمد پیشمچه کنم با که بگویم چه خیال اندیشم؟

کاش بر من نرسیدی ستم عشق رختکه فرو مانده بحال دل تنگ خویشم

دلبرا نازده در مار سر زلف تو دستچکند کژدم هجران تو چندین نیشم

همچو دف میخورم از دست جفای تو قفاچنگوار از غم هجران تو سر در پیشم

آبرویم چه بری آتش عشقم بنشانکمتر از خاکم و بر باد مده زین بیشم

گر بجان ناز کنی گر نکنم در رویت (؟)تا بدانی که توانگر دلم ار درویشم

دمبدم در دلم آید که دم کفر زنمتا بجان فتنهٔ آن طرهٔ کافر کیشم

عقل دیوانه شد از سعدی دیوانه مزاجبا پریشانی از آن بر سر حال خویشم