سخن عشق تو بی آن که برآید به زبانم

سخن عشق تو بی آنکه برآید بزبانمرنگ رخساره خبر میدهد از حال نهانم

گاه گویم که بنالم ز پریشانی حالمباز گویم که عیانست چه حاجت ببیانم

هیچم از دنیی و عقبی نبرد گوشهٔ خاطرکه بدیدار تو شغلست و فراغ از دو جهانم

گر چنانست که رویِ من مسکین گدا رابدر غیر ببینی، ز در خویش برانم

من در اندیشه آنم که روان بر تو فشانمنه در اندیشه که خود را ز کمندت برهانم

گر تو شیرین زمانی نظری نیز بمن کنکه بدیوانگی از عشق تو فرهاد زمانم

نه مرا طاقت غربت نه ترا خاطر قربتدل نهادم بصبوری که جز این چاره ندانم

من همان روز بگفتم که طریق تو گرفتمکه بجانان نرسم تا نرسد کار بجانم

دُرم از دیده چکانست بیاد لب لعلتنگهی باز بمن کن که بسی دُر بچکانم

سخن از نیمه بریدم که نگه کردم و دیدمکه بپایان رسدم عمر و بپایان نرسانم