عمرم به آخر آمد عشقم هنوز باقی

عمرم بآخر آمد عشقم هنوز باقیوز می چنان نه مستم کز عشق روی ساقی

یا غایةالامانی قلبی لدیک فانیشخصی کما ترانی من غایة اشتیاقی

ایدردمند مفتون بر خد و خال موزونقدر وصالش اکنون دانی که در فراقی

یا سعد کیف صِرنا فی بَلدَةِ هَجرنامِن بَعدما سَهرنا وَ الاَید فی العناق

بعد از عراق جائی خوش نایدم هوائیمطرب بزن نوائی زان پردهٔ عراقی

خان الزمان عهدی حَتی بقیت وحدیرُدواَ علیّ ودّی بالله یا رِفاقی

در سرو و مه چگوئی ای مجمع نکوئی؟تو ماه مشکبوئی تو سرو سیم ساقی

ان مُتّ فی هَواها دَعنی اُمت فداهایا عاذِلی نَباها ذَرنی و ما اُلاقی

چند از حدیث آنان خیزید ای جوانانتا در هوای جانان بازیم عمر باقی

قام الغیاث لَما زُم الجمال زُماو اللیلُ مُدلَهما و الدَمعُ فی المآق

تا در میان نیاری بیگانهٔ نه یاریدرباز هر چه داری گر مرد اتفاقی