مرا رسد که برآرم هزار ناله چو بلبل

مرا رسد که برآرم هزار ناله چو بلبلکه احتمال ندارم ز دوستان ورقی گل

خبر برید ببلبل که عهد میشکند گلتو نیز اگر بتوانی ببند بار تحوّل

اما اُخالص وُدی الم اراعک جهدیفکیف تَنقض عَهدی و فیم تَهجرنی؟ قُل

اگر چه مالک رقی و پادشاه بحقیهمت حلال نباشد ز خون بنده تغافل

مَن المبلغُ عَنی اِلی مُعذب قلبیاِذا جرحتَ فؤادی بسیف لحظک فاقتل

تو آن کمند نداری که من خلاص بیابماسیر ماندم و درمان تحملست و تذلّل

لَا وضحن بسرّی و لو تهتک ستریاِذالاحبة ترضی دع اللوائم تعذل

وفا و عهد مودت میان اهل ارادتنه چون بقای شکوفست و عشقبازی بلبل

تمیل بین یدینا و لا تمیل الینالقد شددت علینا الام تعقد؟ فاحلل

مرا که چشم ارادت بروی و موی تو باشددلیل صدق نباشد نظر بلاله و سنبل

فتات شعرک مسک ان اتخذت عبیراو حشو ثوبک ورد و طیب فیک قرنفل

تو خود تامل سعدی نمیکنی که ببینیکه هیچ بار ندیدت که سیر شد ز تأمل