مرا چو آرزوی روی آن نگار آید

مرا چو آرزوی روی آن نگار آیدچو بلبلم هوس ناله‌های زار آید

میان انجمن از لعل او چو آرم یادمرا سرشک چو یاقوت در کنار آید

ز رنگ لاله مرا روی دلبر آید یادز شکل سبزه مرا یاد خط یار آید

گلی بدست من آید چو روی تو هیهاتهزار سال دگر گر چنین بهار آید

خسان خورند بر از باغ وصل او و مراز گلستان جمالش نصیب خار آید

طمع مدار وصالی که بیفراق بودهراینه پس هر مستئی خمار آید

مرا زمانه ز یاران بمنزلی انداختکه راضیم بنسیمی کزان دیار آید

فراق یار بیکبار بیخ صبر بکندبهار وصل ندانم که کی ببار آید

دلا اگر چه که تلخست بیخ صبر ولیچو بر امید وصالست خوشگوار آید

پس از تحمل سختی امید وصل مراستکه صبح از شب و تریاک هم ز مار آید

ز چرخ عربده جو بس خدنگ تیر جفابجست و در دل مردان هوشیار آید

چو عمر خوش نفسی گر گذر کنی بر منمرا همان نفس از عمر در شمار آید

بجز غلامی دلدار خویش سعدی راز کار و بار جهان گر شهیست عار آید

مرا زمانه ز یاران بمنزلی پرداختکه راضیم که یکی تخته بر کنار آید