من خسته چون ندارم نفسی قرار بی‌تو

من خسته چون ندارم نفسی قرار بیتوبکدام دل صبوری کنم ای نگار بیتو

ره صبر چون گزینم من دل بباد دادهکه بهیچ وجه جانم نکند قرار بیتو

صنما بخاک پایت، که بکنج بیت احزانبضرورتم نشیند نه باختیار بیتو

اگرم بسوی دوزخ ببرند باز خوش خوشبروم ولی بجنت نکنم گذار بیتو

سر باغ و بوستانم بچه دل بود نگاراکه بچشم من جهانشد همه زرنگار بیتو (؟)

نفسی ببوی وصلت زدنم بهست جاناکه چنین بماند عمری من دلفکار بیتو (؟)

تو گمان مبر که سعدی بتو برگزید یاریبسرت که نیست او را سر هیچ یار بیتو