می‌روم وز سر حسرت به قفا می‌نگرم

میروم وز سر حسرت بقفا مینگرمخبر از پای ندارم که زمین می‌سپرم

میروم بیدل و بی یار و یقین میدانمکه من بیدل بی یار نه مرد سفرم

خاک من زنده بتأثیر هوای لب تستسازگاری نکند آب و هوای دگرم

وه که گر بر سر کوی تو شبی روز کنمغُلغل اندر ملکوت افتد از آه سحرم

پای می‌پیچم و چون پای دلم می‌پیچدبار می‌بندم و از بار فروبسته‌ترم

چکنم دست ندارم بگریبان اجلتا بتن در ز غمت پیرهن جان بدرم

آتش خشم تو برد آب من خاک آلودبعد ازین باد بگوش تو رساند خبرم

هر نوردی که ز طومار غمم باز کنیحرفها بینی آلوده بخون جگرم

نی مپندار که حرفی بزبان آرم اگرتا بسینه چو قلم بازشکافند سرم

بهوای سر زلف تو درآویخته بوداز سر شاخ زبان برگ سخنهای ترم

گر سخن گویم من بعد شکایت باشدور شکایت کنم از دست تو پیش که برم؟

خار سودای تو آویخته در دامن دلننگم آید که باطراف گلستان گذرم

بصر روشنم از سرمهٔ خاک در تُستقیمت خاک تو من دانم کاهل بصرم

گر چه در کلبهٔ خلوت بودم نور حضورهم سفر به که نماندست مجال حضرم

سرو بالای تو در باغ تصوّر برپایشرم دارم که ببالای صنوبر نگرم

گر بتن بازکنم جای دگر باکی نیستکه بدل غاشیه بر سر برکاب تو درم

گر بدوریّ سفر از تو جدا خواهم ماندشرم بادم که همان سعدی کوته نظرم

بقدم رفتم و ناچار بسر بازآیمگر بدامن نرسد چنگ قضا و قدرم

شوخ چشمی چو مگس کردم و برداشت عدوبمگسران ملامت ز کنار شکرم

از قفا سیر نگشتم من بدبخت هنوزمیروم وز سر حسرت بقفا مینگرم

شوخ چشمی چو مگس کردم و شرمم نایدلاجرم همچو مگس من بکنار شکرم