ناچار هر که صاحب روی نکو بود

ناچار هر که صاحب روی نکو بودهر جا که بگذرد همه چشمی درو بود

ای گل تو نیز شوخی بلبل معاف دارکانجا که رنگ و بوی بود گفت و گو بود

نفس آرزو کند که تو لب بر لبش نهیبعد از هزار سال که خاکش سبو بود

پاکیزه روی در همه شهری بود ولیکنه چون تو پاکدامن و پاکیزه خو بود

ای گوی حسن برده ز خوبان روزگارمسکین کسیکه در خم چوگان چو گو بود

موئی چنین دریغ نباشد گره زدن؟بگذار تا کنار و برت مشکبو بود

پندارم آنکه با تو ندارد تعلقینه آدمی که صورتی از سنگ و رو بود

من باری از تو بر نتوانم گرفت چشمگم کرده دل هراینه در جست و جو بود

بر می‌نیاید از دل تنگم نفس تمامچون نالهٔ کسی که بچاهی فرو بود

سعدی سپاس دار و جفا بین و دم مزنکز دست نیکوان همه چیزی نکو بود