هر که مجموع نباشد به تماشا نرود

هر که مجموع نباشد بتماشا نرودیار با یار سفرکرده بتنها نرود

باد آسایش گیتی نزند بر دل ریشصبح صادق ندمد تا شب یلدا نرود

بر دل آویختگان عرصهٔ عالم تنگستکانکه جائی بگل افتاد دگر جا نرود

هرگز اندیشهٔ یار از دل دیوانهٔ عشقبتماشای گل و سبزه و صحرا نرود

بسر خار مغیلان بروم با تو چنانبارادت، که یکی بر سر دیبا نرود

با همه رفتن زیبای تذرو اندر باغکه بشوخی برود پیش تو زیبا نرود

گر تو ای تخت سلیمان بسر ما زین دسترفت خواهی، عجب ار مورچه در پا نرود

باغبانان بشب از زحمت بلبل چونند؟که در ایام گل از باغچه غوغا نرود

همه عالم سخنم رفت و بگوشت نرسیدآری آنجا که تو باشی سخن ما نرود

هر که ما را بنصیحت ز تو می‌پیچد رویگو بشمشیر که عاشق بمدارا نرود

ماه رخسار بپوشی تو بُت یغمائیتا دل خلقی ازین شهر بیغما نرود

گوهر قیمتی از کام نهنگان آرندهر که او را غم جانست بدریا نرود

سعدیا بار کش و یار فراموش مکنمهر وامق بجفا کردن عذرا نرود