هزار جهد کردم که گرد عشق نگردم

هزار جهد بکردم که گرد عشق نگردمهمی برابرم آید خیال روی تو هر دم

نخواستم که بگویم حدیث عشق و چه حاجتکه آب دیدهٔ سرخم بگفت و چهرهٔ زردم

بگلبنی برسیدم مجال صبر ندیدمگلی تمام نچیدم هزار خار بخوردم

بساط عمر مرا گو فرو نورد زمانهکه من حکایت دیدار دوست درننوردم

هر آنکسم که نصیحت همیکند بصبوریبهرزه باد هوا میدمد بر آهن سردم

بچشمهای تو دانم که تا ز چشم برفتیبچشم عشق و ارادت نظر بهیچ نکردم

نه روز می‌بشمردم در انتظار جمالتکه روز هجر تو را خود ز عمر مینشمردم

چه دشمنی که نکردی چنانکه خوی تو باشدبدوستی که شکایت بهیچ دوست نبردم

من از کمند تو اول چو وحش می‌برمیدمکنونکه اُنس گرفتم بتیغ باز نگردم

ترا که گفت که سعدی نه مرد عشق تو باشد؟گر از وفات بگردم درست شد که نه مردم