چه روی و موی و بناگوش و خط و خالست این

چه روی و موی و بناگوش و خط و خالست این؟چه قد و قامت و رفتار و اعتدالست این؟

کسی که در همه عمر این صفت مطالعه کردبدیگری نگرد یا بخود محالست این

کمال حُسن وجودت ز هر که پرسیدمجواب داد که در غایت کمالست این

نماز شام ببام ار کسی نگاه کنددو ابروان تو، گوید مگر هلالست این

لبت بخون عزیزان که میخوری لعلستتو خود بگوی که خون میخوری حلالست این؟

چنان بیاد تو شادم که فرق می‌نکنمز دوستی که فراقست یا وصالست این

شبی خیال تو گفتم ببینم اندر خوابولی ز فکر تو خواب آیدم؟ خیالست این

دراز نای شب از چشم دردمندان پرسعزیز من، که شبی یا هزار سالست این

قلم بیاد تو دُر می‌چکاند از دستممداد نیست کزو میرود زلالست این

کسان بحال پریشان سعدی از غم عشقزنخ زنند و ندانند تا چه حالست این