کاش کان دلبر عیار که من کشته اویم

کاش کان دلبر عیار که من کشتهٔ اویمبار دیگر بگذشتی که کند زنده ببویم

تَرک من گفت و بترکش نتوانم که بگویمچکنم نیست دلی چون دل او زآهن و رویم

تا قدم باشدم اندر قدمش افتم و خیزمتا نفس مانَدَم اندر عقبش پُرسم و پویم

دشمن خویشتنم هر نفس از دوستی اوتا چه دید از من مسکین که ملولست ز خویم

لب او بر لب من این چه خیالست و تمنامگر آنگه که کند کوزه‌گر از خاک سبویم

همه بر من چه زنی زخم فراق ای مه خوباننه منم تنها کاندر خم چوگان تو گویم

هر کجا صاحب حسنیست ثنا گفتم و وصفشتو چنان صاحب حسنی که ندانم که چه گویم

دوش میگفت که سعدی غم ما هیچ نداردمی‌نداند که گرم سر برود دست نشویم