گر غصه روزگار گویم

گر غصهٔ روزگار گویمبس قصهٔ بی شمار گویم

یک عمر هزار سال بایدتا من یکی از هزار گویم

چشمم بزبان حال گویدنی آنکه باختیار گویم

بر من دل انجمن بسوزدگر درد فراق یار گویم

مرغان چمن فغان برآرندگر فرقت نوبهار گویم

یاران صبوحیم کجایندتا درد دل خمار گویم

کس نیست که دل سوی من آردتا غصهٔ روزگار گویم

درد دل بیقرار سعدیهم با دل بیقرار گویم

سوز از دل عاشقان برآیدگر واقعها ز . . . . . . . . گویم