فلک با بخت من دایم به کینست

فلک با بخت من دایم بکینستکه با من بخت و دوران هم بکینست

گهم خواند جهان گاهی براندجهان گاهی چنان گاهی چنینست

که میداند که خشت هر سرائیکدامین سروقد نازنینست؟

ز خاک شاهدی روئیده باشدبهر بستان که برگ یاسمینست

وفائی گر نمی‌یابی ز یاریمده دل گر نگارستان چنینست

وفاداری مجوی از دهر خونخواروفائی از کسی جو کو امینست

ندارد سعدیا دنیا وقاریبنزد آنکسی کو راه بینست