ما امید از طاعت و چشم از ثواب افکنده‌ایم

ما امید از طاعت و چشم از ثواب افکنده‌ایمسایهٔ سیمرغ همت بر خراب افکنده‌ایم

گر بطوفان میسپارد یا بساحل میبرددل بدریا و سپر بر روی آب افکنده‌ایم

محتسب گر فاسقانرا نهی منکر می‌کندگو بیا کز روی مستوری نقاب افکنده‌ایم

عارف اندر چرخ و صوفی در سماع آورده‌ایمشاهد اندر رقص و افیون در شراب افکنده‌ایم

هیچکس بی‌دامنی تر نیست لیکن پیش خلقباز میپوشند و ما بر آفتاب افکنده‌ایم

سعدیا پرهیزکاران خودپرستی میکنندما دهل در گردن و خر در خلاف افکنده‌ایم

رستمی باید که پیشانی کند با دیو نفسگر برو غالب شویم افراسیاب افکنده‌ایم