کسی که او نظر مهر در زمانه کند

کسی که او نظر مهر در زمانه کندچنان سزد که همه کار عاقلانه کند

هر آنچه خاطر موری ازو بیازارداگرچه آب حیاتست ازان کرانه کند

قناعتست و مروت نشان آزادینخست خانهٔ دل وقف این دوگانه کند

چو نیک و بد بسر آید جهان همان بهترکه زندگی همه بر طبع شادمانه کند

زبان ز گفتن و ناگفتنی نگه می‌دارکه شمع، هستی خود در سر زبانه کند

درین سرای که اول ز آخرش عدمستبخلق خوش طلب عمر جاودانه کند

زمانه را چو شناسی که چیست عادت اوروا بود که کسی تکیه بر زمانه کند؟

بنقد خوش خور و خوش نوش و نام نیک اندوزکه عاقل از پی یک نوش صد بهانه کند

مخور غمی که بفردا چگونه خواهد بودکه چرخ عمر تو ضایع برین ترانه کند

اگر چه عالم خاکی نیرزد اندر راهبرای تیر نظر عاقلی نشانه کند (؟)

ز گوشهٔ بجهان ناکوتر تر نبود (؟)که تا وظایف طاعات ازو دانه کند (؟)

کسی که صحبت سعدی طلب کند در دهرسعادت دو جهانی طلب چرا نه کند

اگر چه کار عمارت طریق دانش نیستعلی الخصوص کسی کاندرین زمانه کند

بود هر آینه نزدیک عاقلان معذورکسی که از پی مسکن اساس خانه کند

که گرچه مرغ توکل کند بدانه و آببدست خود ز برای خود آشیانه کند