Setnik rymów duchownych — LXI

Będąc w pośród wieku prawie,Dusza moja do mnie rzekła:Przyjdzie z żalów iść do piekła.

Nadzieja z serca uciekła,

5 Łaski Bóg zapomniał w sobie,A sna chce trapić i w grobie.

Przyjaciel otuchy tobieNie da, ani będzie takiSkądby był ratunek jaki,

10 Wzgardził mnie pokój wszelaki;Bo Bóg, jak płóciennik wątek,Odciął pociech moich szczątek.

W skazie mej światła początekNiszczy z rana do wieczora

15 Ręka, na pomstę nie skora.

Wzgardzona z prośbą pokora.Jak lew, kości me pokruszył.Co mam rzec? Pan się obruszył.