Setnik rymów duchownych — LXVIII

Panie, zmiłuj się a nie rzekę więcej,Zmiłuj się, Boże, nad ciałem co pręcej,Nad ciałem, mówię, bo z dawnego wiekuMiło nędznemu znać twą łaskę człeku.

5 Wiem, że staranie ludzkie nie pomoże,Jeśli ty skutku nie udzielisz, Boże;Stąd żal nieznośny, iż wzdycham do ciebie,Łkam, płaczę, wołam, wżdym wzgardzon w potrzebie.

Miłoć, Panie, sna, kto cię z serca wzywa,

10 Miło człowieku, gdy wysłuchasz, bywa,Usta wołają, źrenica łzę toczy,Wżdy miłosierdzia nie widzą me oczy.

Podobno grzesznych nie wysłuchasz, Panie;Co jeśli tak jest, toć próżne ufanie

15 Człowiek ma w tobie. Lecz ja chcę dni swojeKończyć ufając w miłosierdzie twoje.