Setnik rymów duchownych — LXX

Także mnie, mój Panie, zapomnisz koniecznie,I swą odemnie będziesz twarz odwracał wiecznie?Długoż dusza ma o mnie radzić ma bez skutku,Dni me w żałości tracąc i w nieznośnym smutku?

5 Długoż pysznie urągać ma człek nieżyczliwy?Wejźry a wysłuchaj mnie, Boże dobrotliwy,Oświeć oczy, by w śmierci nie zasnęły srogi[ej],Ani przeciwny rzec mógł, że mnie przywiódł w trwogi.

Pocieszy się nieżyczny, jeśli się pochylę;

10 Lecz, gdyż ci, Panie, ufam, niechaj się nie mylę.Twym ratunkiem serce me uweselisz, Panie,Zaczem ci chwałę oddam i z dzięką śpiewanie.