Setnik rymów duchownych — LXXIII

Nie przeto, żem jest od państw oddalony,A, iż tak Bóg chce, w skarby nie bogaty,Nie, iż w gałązki moj szczep nie rogaty,Ni owoc jego nadzieją zmocniony;

5 Nie przeto, że mój dzień chmurą strwożonyPragnąć i głód mrzeć, potnieć, ziębnąć na tyZiemi przymusza; nie, iż świat, mej stratyChcąc, w tysiąc zdrad jest strasznie uzbrojony;

Ani, że ma przyść ostatnia godzina,

10 Żywot mi brzydzi: ale dla płomieniaCielesnej żądzej, co na mą krew chciwy.

Okrutny, szkodny, ciężki, niewściągliwyOgniu, dla ciebiem daleki zbawienia.Że śmierci pragnę, tyś przednia przyczyna.