Setnik rymów duchownych — XCVI

Gdy uzdy kładą na słoneczne konieGodziny, noc skracaŚwitanie a po stronieWszelkiej światłem pozłaca

5 Niebo i łąkom hojność ozdób wraca,

Obracam oczy, łzami obciążoneI snem jeszcze, k wiecznemuBogu, by omył oneZmazy, które smutnemu

10 Ciężą na duszy, niszcząc zmysł nędznemu.

A jak z krynice, co w każdej godzinieWypuszcza potok żywyPrzejźrystem źródłem płynie,Własnością swą, życzliwy,

15 Ziółka odżywia i kwiat pożądliwy,

Tak też z mych oczu przez jagody, skokiJasne w swojej własnościMają hojne potoki;A za me nieprawości

20 Wilżą piersi łzą pełną wszech gorzkości.

Zatem me serce do Pana wynoszę,By me występki złosnePrzejźrane były, proszę,Myśli zeszły żałosne,

25 Co, jako głodne Harpije i sprosne,

Duszę mą trapią godziny wszelakiejStrachem, by uczajonyWąż nie brał chluby jakiej,Nad mię władzą zmocniony;

30 A ja, bym nie był w wieczną śmierć wrzucony.

Bo zmysł, prze długi zwyczaj okrutnościPełen, złosny, panujeA zdradą wszech wdzięcznościSerce zwodząc zyskuje

35 I w zwykłe błędy drogi mu prostuje.

Duszo uporna, ślepegoś to wodzaPrzewodnikiem obrała?Nędzna, tak ciągną wodzaJego pochlebstw, byś trwała

40 A niebezpiecznych dróg nie opuszczała.

Ty, królu nieba, ojcze dobrotliwy,Duszy, prostoty srogi[ej],Którą on, tak zdradliwySmok, załudza w swe progi,

45 A skrępowawszy silen jest ubogi[ej],

Rozetni węzeł szpadą rozpalonąTwej łaski nieskończonej,By nie szła zniewolona,Gdzie wabi utajony,

50 I gdzie strwożoną ciągnie duch zwaśniony.

W tobie, mój Panie, mam nadzieję swoję,A przetoż ofiaruj꯹dzą i z nią myśl moję,I tę dziś opłókuję

55 Łzami pokuty, którą w sercu czuję.

Przytem twej łaski, miłosierdzia k temu,Przy lutniej rym śpiewając,Pamięć dam światu temu,Że serce me ufając

60 Łaskę odniosło, k tobie przystawając.