Setnik rymów duchownych — XCVII

Podobny morzu w głębi rozległemuŻywot mój, troski zewsząd napełniony:W morzu rozliczny dziw jest zatajony, —Z strachem skryta myśl — nie gość sercu memu.

5 Częsty skarb w morzu, niepotrzebny jemu,W głębokich piaskach bywa naleziony; —Tak ja klenoty jestem obciążonyPrzeszłych rozkoszy, wdzięcznych czasów k temu.

Z wiatry, deszczami, jak się morze wadzi,

10 Tak płacz z wzdychaniem mój wiek prześladuje —W niem ryb obfitość — z troski a żałości.

Po morzu okręt nie jeden żegluje —Ma myśl też żądzą nie jednę prowadzi;W niem wody — we mnie jest nadzieje dości.