Setnik rymów duchownych — XIX

Gdzie są prośby nasze, gdzie wołania one,Które k tobie były? kędy łzy puszczone,Które sucha ziemia z oczu naszych żarła,Gdy się k tobie, Panie, nadzieja z nas darła?

5 W on czas, mówię, gdyśmyć polecali siebie,Znając twą niełaskę, wieczny Boże w niebie,W tem, żeś króla wziąwszy, długo miał [?] bez niego,Sercem zapalonem proszon o inszego.

Kazałeś nam wierzyć, gdy w imię twojego

110 Syna prosić będziem, że skutek wszytkiego

Szczęśliwy nam być ma; czemuż ludu swegoJeszcze cieszyć nie chcesz znacznie strapionego?

Dałeś nam łaskę znać w królu ukazanym,Dałeś wielki gniew znać, stąd zaś oderwanym,

15 A jeśliś swych sierot wszędy zwykł ratować,Prosimy, racz teraz od nas gniew hamować.