Setnik rymów duchownych — XL

Przecz się kupami wodzą ludzie, a swe jadyZ próżną myślą mieszają? Przecz książęta radyCzynią, chcąc się sprzeciwić Bogu wszechmocnemu,Pomazańca chcą widzieć, na wzgardę onemu?

5 Wybijmy się z niewoli (mówią), a ich trokiRzućmy z rąk swych, a puśćmy sławę w świat szeroki!Lecz, co mieszka na niebie z ich spraw się uśmieje,Ukazując, jak słabo sadzą swe nadzieje.

Sfuka je rozgniewany a ręki władnący

10 Moc puści i wyrzecze dekret wszechmogący,Wspomni, że on na górę Syon króle wsadza,A ta przez upor żaden nie zginie mu władza.

Opowiem wyrok jego, który czynił do mnie:Tyś mój syn, jam cię spłodził, a jeśli chcesz po mnie,

15 Dam ci krąg świata tego i lud w nim będący,Niech je trze wola twoja, kruszy duch władnący.

Przeto sprawy narodów mądrze pieczołujcie,A tym, co ludzie sądzą, drogi ukazujcie,Służcie Bogu w bojaźni, bo ten wszytkim władnie

20 Wykrzykajcie ostrożnie, bo zasmuci snadnie.

Całujcie syna mile, by jego gniew srogiNie wypadł, a wybyście zginęli w pół drogi;Strzeżcie, by wam nie szkodził płomień gniewu jego;Błogosławion, kto bierze nadzieję od niego.