Setnik rymów duchownych — XXII

Pyszni weszli w radę, jak mnie zniszczyć, Panie,A możnych już pewne to o mnie staranie,Jakby utrapili we mnie duszę moję;Lecz to cieszy, pomoc iż wzgardzili twoję.

5 A ty, żeś łaskawy, dobrotliwy k temuMieśca dość u siebie miłosierdziu swemu

Dawasz w gniewie będąc; pewnie lud złośliwyMną się nie pocieszy, boś jest Bóg prawdziwy.

Wzywać cię chcę a ty miłosierdzie swoje

10 Rozpuścisz na prośbę i gorzkie łzy moje;Dawszy mi cierpliwość, rękę swą rozszerzysz,Chcąc, aby mnie strzegła: w tem jad ich uśmierzysz.

Uczyń znak nademną, że mnie masz na pieczy,Aby przeciwnicy uznawszy te rzeczy

15 Z wstydem oczy swoje odwiedli odemnieA niech pomoc kwitnie twa z pociechą we mnie.