Setnik rymów duchownych — XXXI

Pani wszech złości, równa do macierze,Bogu przeciwna, człowieku szkodliwa,Duchu, skąd burza z nawałnością bywa,W której świat pływa jak czółn po jezierze,

5 Twardy krzemieniu, skąd srogi smok bierzePłomień, gdy na to chciwy dusz przygrzewa,Popędliwości, skąd człek upad miewa,Acz nędzny, szczęśliw nad inne w swej wierze.

Fałszywa, sprosna, harda i nadęta,

10 Śmiałości, wzgardy pełna, wszech marności,Dla której się płacz mnoży a wzdychanie;

Prze cię, okrutny dziwie, jest odciętaNadzieja, żeby człek mógł żyć w radości;Dla ciebie w świecie strach z uciskiem tanie.