Nauka chodzenia

SONETY SZAREI. Nauka chodzenia

A jesteś ziemia. Glina, ołów, sól —Jedwab popiołu, ciepła rozkosz bagien.A jesteś ogród. W tobie sarny nagie,Woły łagodne, rozpęknięte wpół...

Wszystko, co dźwigasz, uzbroiłaś w ból —To, co zakrywasz, w posępną odwagę.A jesteś ogród. W tobie panny nagie,Twarze młodzianków rozpęknięte wpół...

Tak ćwiczyć będę moje stopy obie,(Więc stopy wiersza — więc oblekłe w czucie)Że krok uczynię, a odbędę wieki.

I gdybym z nagła w inne ziemie uciekł,Niech trwa nauka, że co kroczek zrobię,Ten będzie płaski — już nigdy: daleki.