W przeciągu słowa

Ponad to wszystkoCo robimy z śmierciąTo ubierając ją w suknieTo w nagośćOna zostanie wdowim widmem czasuOwym gwałtownym starzeniem się zmarłych

Jeszcze przedwczoraj był mężczyzną w wiekuMógł sadzić drzewa jeść rybę zapłakaćW przeciągu słowaZapadł się tak nagleŻe dziś rówieśnicy paproci i węgla

Mój ojciec — mówię —A nie widzę ptakówPrzez niebo ciągnie klucz pterodaktyli