Dąb umierający (Jachowicz, 1916)

— Sto lat przeżyłem na tej pięknej ziemi,Rosły drzewa i nikły przed oczyma memi.Widziałem wkoło kwiaty, znowu śniegi, lody,Przetrwałem burze, przeżyłem pogody, —Mówił dąb konający. Na to rzecze kwiatek:— Prawda, że pięknych doczekałeś latek,Lecz którem się też cieszysz najbardziej wspomnieniem?

Tem, gdy ludzi strudzonych osłaniałem cieniem.