Dąb umierający (Jachowicz, 1924)

„Sto lat przeżyłem na tej pięknej ziemi,Rosły drzewa i nikły przed oczyma memi,Widziałem wkoło kwiaty, znowu śniegi, lody,Przetrwałem burze, przeżyłem pogody,“Mówił dąb konający. Na to rzecze kwiatek:„Prawda, że pięknych doczekałeś latek,Lecz którem się też cieszysz najbardziej wspomnieniem?“

DĄB

Tem, gdy ludzi strudzonych osłaniałem cieniem.