Grosz wdowi (Upominek)

W miejscu publicznem była skarbonka przybita,Niejeden obojętnie jej napis przeczyta:„Ofiara dla ubogich“ — potem się odwróciI grosza nie rzuci.Długo, długo próżną była,Aż uboga kobieta pierwszy grosz wrzuciła.Zaraz jakiś pan bogatyRzucił dukaty.Mniej bogatego wzruszył wdzięk tej cnoty,Wkłada złoty.Znów jakiegoś przechodnia skłania ta ofiara,Rzuca talara.Skądże ta hojność? — Cnoty czarująca władzaDo grosza złoto sprowadza.Dotądby może jeszcze puszka próżną stała,Gdyby małej ofiary uboga nie dała.Piękny przykład cuda działa.