Helenka (Jachowicz, 1916)

Helenka, rozkoszne dziecię,Wesoło pędziła życie:Zabawa z zabawy, uciecha z uciechy;Same skoki, żarty, śmiechy.Nikt się na Helcię nie gniewa,Każdy myśl Helci zgadywa;Helcia jak w niebie szczęśliwa.Nadeszła kolej niedoli.Helenka, mimo swej woli,Obraża tatkę, nieboga,W serduszku powstaje trwoga.

Na czole widać już zmianę.Łezki, jej dotąd nieznane,Po licach płyną;Już po twem szczęściu, dziecino!Lecz znowu błyśnie pogoda,Bóg siły Helence doda,Będzie tak dobra! tak miła;Będzie rodziców cieszyła.Ale pomnij, że człowiekaWiele cierpień w życiu czeka.Złe tu z dobrem przeplatane,Znoś wszystko, dziecię kochane!Co ci ręka Boga zsyła,Niech ci ziemia będzie miła.