Helenka (Jachowicz, 1924)

Helenka rozkoszne dziecię.Wesoło pędziła życie.Zabawa z zabawy, uciecha z uciechy:Same skoki, żarty, śmiechy.Nikt się na Helcię nie gniewa,Każdy myśl Helci zgadywa;Helcia jak w niebie szczęśliwa.Nadeszła kolej niedoli.Helenka mimo swej woli,Obraża tatkę nieboga,W serduszku powstaje trwoga.Na czole widać już zmianęŁezki, jej dotąd nieznane,Po licach płyną;

Już po twem szczęściu dziecino!Lecz znowu błyśnie pogoda,Bóg siły Helence doda,Będzie tak dobra! tak miła:Będzie rodziców cieszyła.Ale pomnij, że człowiekaWiele cierpień w życiu czeka.Złe tu z dobrem przeplatane,Znoś wszystko dziecię kochane!