Kostuś (Jachowicz, 1916)

Póki miał Kostuś kilka tylko groszy,Dzieląc się niemi, doznawał rozkoszy.Nadeszły imieniny; aż tu niespodzianieSto nowych groszy dostał na wiązanie.Mniemacie, że ten chłopczyk, obdarzon sowicie,Będzie jeszcze hojniejszym? Bardzo się mylicie:O grosz go prosił żebrak, odmówił mu śmiało,Bo by mu do okrągłej liczby brakowało.

Uczcie się, dzieci, poskramiać swe żądze.Dla dobrego użycia daje Bóg pieniądze:A kto za młodu zbiera, by się patrzył na nie,Obrzydłym skąpcem na starość zostanie.