Orzeł i żółw (Jachowicz, 1916)

— Wynieś mnie w powietrzne szlaki,Raz do orła żółw powiedział,Prawdziwie, aż zazdroszczę, jak latają ptaki;Raz już z ziemią zrobię przedział.— Ależ, mój bracie — orzeł mu odpowie —Co też u ciebie w głowie?Ty chciałbyś się z ptactwem bratać?Chodzić nie umiesz, a chciałbyś już lataćNadaremne napomnienia,Nic chęci żółwia nie zmienia.Więc go orzeł bierze w szpony,Już w powietrzu zawieszony;Coraz wyżej się z nim wzbija,Już obłoki nawet mija,I tak wyniósł go wysoko,Że nie dojrzy ludzkie oko.Żółw się cieszy z tej podróży,Chciałby jeszcze bujać dłużej;Ale orzeł puszcza nagle.Zniknęły powietrzne żagle,I tak to zwierzę zuchwałeGinie rozbite o skałę.