Skutki lekkomyślności (Jachowicz, 1924)

Powiem wam bajkę, słuchajcie dziateczki,Lecz korzystajcie z bajeczki.Był gaik, a w gaiku różne, różne ptaszki;Ale je same tylko zajmowały fraszki;Kiedy bocian poważnie opowiada dzieje,To jedno muchy łapie, a drugie się śmieje;Gdy jaskółka miłości bliźniego naucza;Jedno drugiemu dokucza;Śpiewał słowik — uwagi żadne nie zwracało.Ale cóż się dalej stało?Wszędzie dowody marnej czasu straty,Tak dziś żyją w ciemnocie, jak żyły przed laty,Wróbel myśleć nie umie, sroczka tylko skrzeczy;Albo jeźli zagada, to plecie od rzeczy;Szczygieł zamiast pracować, cudzą pracę zjada,I w sidełka za to wpada;Czyżyk jeszcze dotychczas jak słowik nie śpiewa,Bo pracą, usilnością, talent się nabywa.Kończyłem... a wtem dzieci na siebie spojrzały:Z nas to podobno, rzekły, wzięto te morały.