Wróbelek i kurczątko (Jachowicz, 1916)

Przyjdzie czasem bieda wielka,Niema ziarnek dla wróbelka,I aż wtenczas się pożywi,Gdy mu dadzą co poczciwi.Na podwórzu raz kucharkaPosypała kurom ziarnka:Biedny wróbel ślinkę łykałI powoli się przymykał.Stara kura, sknera wielka,Nie chce nic dać dla wróbelka.— Ach, ja głód okropny znoszę,O trzy ziarnka tylko proszę,Macie tysiąc; o! mój Boże!A wróbelek umrzeć może.Biada ci, próżniaku, biada!Stara kura odpowiada:

Twoja prośba próżna, marna,Nie dla ciebie nasze ziarna.A kurczątko to słyszało,Wróbelkowi ziarnek dało,I odtychczas przyjaźń wielkaŁączy z kurczątkiem wróbelka.