Pożegnanie Kos-Aralu

POŻEGNANIE KOS-ARALU.

Gotowe! Już napięte żagle!Na fali wicher powiał nagle;Wśród trzcin w Syr-Darję goni szparkoBanderę wraz ze zgrabną barką.

Aralski Kosie ty ubogi!Ty klątwę nudy mej i trwogiKoiłeś tu calutkie lata,O dzięki, druhu w krańcu świata.

Na zawsze żegnaj! Pochwalże się,Że ot natrętni my obwiesieZnaleźli też i ciebie w świecie.I tyś się przydał na coś przecie.

Z mych ust pochlebstwa ni wyrzutyNie padną na twój cypl okuty;Kto wie, czy dusza kiedyś z żalemNie wspomni nudy nad Aralem…