Do Osnowianenka

Do Osnowianenka.Bjut’ porohy; misiać schodyt’,Jak i persze schodyw.Nema Siczy, propaw i toj,Chto wsim werchowodyw.Nema Siczy! OczeretyU Dnipra pytajut’:„De-to naszi dity diłyś?De wony hulajut’?“

Czajka skyhłyt’ litajuczy,Mow za dit’my płacze;Sonce hrije, witer wijeNa stepu kozaczim.Na tim stepu skriź mohyłyStojat’ ta sumujut’;Pytajut’ sia u bujnoho:„De naszi panujut’?De panujut’, benketujut’?De wy zabaryłyś?Wernite sia! dywite sia:Żyta pochyłyłyś,De pasły sia waszi koni,De tyrsa szumiła,De krow Lacha, TatarynaMorem czerwoniła.Wernite sia!..“— „Ne wernut’ sia!“Zahuło, skazałoSynie more: „ne wernut’ sia,Na wiky propały!“Prawda, more, prawda, synie:Takaja jich dola!Ne wernut’ sia spodiwani,Ne wernet’ sia wola;Ne wernet’ sia kozaczczyna,Ne wstanut’ het’many,Ne pokryjut’ UkrajinuCzerwoni żupany…Obidrana, syrotojuPonad Dniprom płacze;

Tiażko, ważko syrotyni,A nichto ne baczyt’,Tilko woroh, szczo śmijet’ sia.Smij sia, lutyj wraże,Ta ne duże, bo wse hyne.Sława ne polaże;Ne polaże, a roskaże,Szczo dijałoś w świti,Czyja prawda, czyja krywda,I czyji my dity.Nasza duma, nasza piśniaNe wmre, ne zahyne…Ot de, lude, nasza sława,Sława Ukrajiny!Bez zołota, bez kameniu,Bez chytroji mowy,A hołosna ta prawdywa,Jak Hospoda słowo.Czy tak, bat’ku otamane?Czy prawdu śpiwaju?Ech, jakby to!.. Ta szczo j kazat’,Kebety ne majuA do toho w MoskowszczyniKruhom czużi lude.„Ne poturaj!“ może skażesz;Ta szczo z toho bude?Naśmijut’ sia! — Tiażko, bat’ku,Żyty z worohamy!Poborow sia b z Moskalamy,Jak-by małoś syły;Zaspiwaw by, — buw hołosok,

Ta pozyczky zjiły.Ottake-to łycho tiażke,Bat’ku ty mij, druże!Błużu w snihach ta sam sobi:„Oj ne szumy, łuże!“Ne wtnu bilsze. A ty, bat’ku,Jak sam zdorow znajesz,Tebe lude poważajut’,Dobryj hołos majesz,Spiwaj że jim, mij hołube,Pro Sicz, pro mohyły,Koły jaku nasypały,Koho położyły;Pro starynu, pro te dywo,Szczo buło, mynuło…Utny bat’ku! szczob nechotiaNa wweś świt poczuły,Szczo dijałoś w Ukrajini,Za-szczo pohybała,Za-szczo sława kozaćkajaNa wsim świti stała!Utny bat’ku, orłe syzyj!Nechaj ja zapłaczu,Nechaj swoju UkrajinuJa szcze raz pobaczu;Nechaj szcze raz posłuchaju,Jak te more hraje.Jak diwczyna pid werboju„Hrycia“ zaspiwaje;Nechaj szcze raz uśmichnet’ siaSerce na czużyni,Poky laże w czużu zemlu,W czużij domowyni.