Ο Ρώσσος ποιητής Νάτσων

Μὴ φεύγῃς ἀπὸ τὸ χωριὸΜικρό μου περιστέρι,Μεῖνε νὰ ζήσωμε τὰ δυὸΣτ’ ἀγαπημένα μέρη,Ἐδῶ ποῦ μεγαλώσαμεἈγάπη μου κ’ οἱ δυό,Ἐδῶ καὶ ἅς γεράσουμε,Στὸ ἴδιο τὸ χωριό,Στὸ ἴδιο τὸ χωριό.

Ἐκεῖ ποῦ τρέχεις χαροπὰΤρελλούτσικη μικρή μου,Δὲν θαὕρῃς μιὰ νὰ σ’ ἀγαπᾷΚαρδιὰ σὰν τὴν δικὴ μου,Ἐδῶ π’ ἀγαπηθήκαμε,Ἀγάπη μου κ’ οἱ δυό,Ἐδῶ καὶ ἂς πεθάνουμεΣτὸ ἴδιο τὸ χωριὸΣτὸ ἴδιο τὸ χωριό.

Ματάκια γλυκὰ καὶ σγουρά μου μαλλιά.Ποῦ εἴχατε τόση μαγεία γιὰ μένα,Ποῦ εἶχα ἀμέτρητα πάρει φιλιά,Φιλιὰ στὸ σκοτάδι τῆς νύκτας κλεμμένα,Ματάκια γλυκὰ καὶ μαλλιά μου ξανθὰ,Ποιὸς τώρα σιμά σας τῆς νύχταις μεθᾷ;

Ματάκια γλυκά καὶ σγουρά μου μαλλιά,Ποῦ τώρα σᾶς ἔχει ἡ μοῖρα ριχμένα;Ποιὸς ξέρει ποιὰ χείλη μεθοῦν σὲ φιλιά,Ποιὰ τώρα σᾶς βλέπουν ματάκια κλαμμένα!Ἄχ, ὅποιος κι’ ἂν εἶναι, ἀγάπη γλυκειά μουΠοτὲ δὲν θὰ ἔχουν ποτὲ τὴν φωτειά μου.

Ματάκια γλυκὰ καὶ σγουρά μου μαλλιά,Ποτὲ δὲν θαυρῆτε στὸν κόσμο κανένα,Νὰ ἔχῃ τραγούδια, παλμοὺς καὶ φιλιὰΜονάχα γιὰ σᾶς τὰ φτωχὰ φυλαγμένα;Στοῦ κόσμου τὴν μαύρη αὐτὴ ἐρημιά,Ὑπῆρχε γιὰ σᾶς μοναχὰ μιὰ καρδιά,Μὰ τρίμματα γίνεται κι’ αὐτὴ τρομασμένηΣὰν βάρκα ποῦ θάλασσα κτυπᾷ μανισμένη.Ἀθήνῃσι τῇ 15 Αὐγούστου 1887.

Θεοδ. Βελλιανιτησ