Jakże to piękne, kiedy mąż dzielny...

Jakże to pięknie, kiedy mąż dzielnyZa swą ojczyznę walczący padnie!Gdy zaś opuści kto starą chatę,Rodzinną ziemię, — jakże szkaradnie!

Gdziekolwiek zajdzie z ojcem i matką,Z dziećmi i z żoną, błądząc po świecie.świecie,Wszędy dlań wrogi, wszędy go ucisk,Nędza i hańba sromotna gniecie.

I ród swój kala; w podłej włóczędzeWzgarda go ściga i złorzeczenie,Nigdzie współczucia dlań, ni litości,Nigdzie spoczynku, nigdzie wytchnienia.