Սոնետ

Կյանքին միշտ օտար, մահից վախեցող —Ես շրջում էի այս գունատ երկրում,Ուր չկար ցավի երջանկության ցողԵվ ոչ չըմեռնող բախտի դառը թույն։Նա իր կարոտով ու իր ցանկությամբՎառվեց իմ ամուլ գոյության վերա —Քնքուշ, հեռավոր մի հրեղեն ամպ՝Ես նորան տեսա ու բախտից մեռա...Նա իր բոցերով այրեց ու գընաց.Նա բերեց հոգուս մահու քաղցր կյանք,Ուր հեզ վառվում է հավիտյան անլացԱնմեռ տրտմության մի պայծառ տանջանք,—Մի պաղ քարացում աղոթքի կանգնած,Մի վայելք֊հուշի չըմեռնող արբանք...