Śpiewak (Żukowski, tł. Kapliński, 1882)

Pod chłodnym cieniem, gdzie zdrój czysto płynie,Mały jest wzgórek, patrzcie przyjaciele.Cicho tam strumień kryształ wód swych ściele,Cicho tam wietrzyk szeleści w gęstwinie.Lutnia, wianek, wiszą w krzakuPrzyjaciele! to mogiła...Ziemia, popiół, wieszcza skryła:Biedny śpiewaku!

Serce miał czule, dusze wzniosłą, tkliwą,Lecz chwile tylko widział ziemskie strony;Zaledwie rozkwitł, — życiem przesyconyWyglądał końca z tęsknotą żarliwą.Skończyłeś, nie ma już znaku,Usnąłeś w zimnej mogile,Żyłeś chwilę, smutną chwilę:Biedny śpiewaku!

Opiewał przyjaźń, smutne były dźwięki!Wierny towarzysz opuścił go wcześnie...Opiewał miłość, lecz także boleśnie.Niestety! czuł w niej same tylko męki!Teraz koniec, ani znaku!Dusza kraj ten opuściła...Śpisz! samotna twa mogiła —Biedny śpiewaku!

Tu, nad zdrojem, pod nocy zasłoną,Nucił ostatnie pożegnalne tony:„O piękny świecie, gdziem żył opuszczony,Żegnam cię, żegnam z duszą zawiedzioną...Szukam szczęścia — nie ma znaku!Znikło wszystko! jaka strata!Spiesz, ach! spiesz z przestrzeni świata:Biedny śpiewaku!

Co mi po życiu gdy nie ma złudzenia!Wiedzieć o szczęściu, marzyć o niém we śnie,I widzićwidzieć przepaść!... O! jak to boleśnie,Pragnąć co chwila i bać się pragnienia!Ty, co wszystko kończysz smutnie,Mogiło! szczęście jedyne...Kiedysz przyjmiesz w twą dziedzinę:Śpiewaka — lutnię!“

I zamilkł śpiewak, zamilkł i ton liry,I pamięć jego w tych miejscach zaginie!I smutno wszędzie, na wzgórkach, w dolinie,I wszystko milczy!... A ciche zefiry —Chwiejąc wiankiem, listkiem krzaku,Wieją głucho nad mogiłą;Lutnia wtórzy smętnie, miło:Biedny śpiewaku!